Ανακοίνωση του ΕΣΥΝ για την προστασία των τοξικοεξαρτημένων με αφορμή την επιδημία του Κορονοϊού.

Οι πολιτικές υποβάθμισης της προστασίας, περίθαλψης, θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης των τοξικοεξαρτημένων, από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι σήμερα, καθιστούν τους εξαρτημένους και τους θεραπευόμενους ακόμα πιο έκθετους στις συνέπειες του κορονοϊού. Όπως αναφέρουν θεραπευτικά προγράμματα στη χώρα μας αλλά και διεθνείς δημοσιεύσεις, η πλειοψηφία των εξαρτημενων είναι πολύ πιο ευάλωτοι  στα συμπτώματα του κορονοϊου.

Καταρχάς, πολλοί χρόνιοι χρήστες, είτε έχουν απεξαρτηθεί, είτε βρίσκονται στην απεξάρτηση, είτε είναι ακόμα εξαρτημένοι, έχουν παρουσιάσει μόνιμες βλάβες σε ευαίσθητα σωματικά όργανα όπως το συκώτι και τα νεφρά με αποτέλεσμα να λαμβάνουν μόνιμες θεραπείες πολλές εκ των οποίων είναι ανοσοκατασταλτικές.

Οι εν ενεργεία χρήστες, ιδιαίτερα κάνναβης, οπιοειδών και μεθαμφεταμινών, όπως είναι το sisa κινδυνεύουν  να περιέλθουν σε καταστάσεις απειλητικές για την ίδια τους τη ζωή καθώς αυτές οι κατηγορίες ναρκωτικών (που είναι από τις πιο συχνές μεταξύ των εξαρτημένων) επιβαρύνουν το αναπνευστικό σύστημα, το οποίο επηρεάζει και ο κορονοϊός.

Ταυτόχρονα, είναι πιο ευάλωτοι στη μετάδοση καθώς η συνεχής αναζήτηση της ουσίας τους οδηγεί στο δρόμο, χωρίς στέγη, χωρίς έγνοια και δυνατότητα για τήρηση των βασικών μέτρων υγιεινής και περιορισμού της μετάδοσης του ιού, ενώ, εξαιτίας και του κοινωνικού στιγματισμού δεν έχουν άμεση πρόσβαση στις μονάδες παροχής υγείας.

 Επιπλέον, οι καταστάσεις καραντίνας μπορούν να εντείνουν τα αισθήματα μοναξιάς, κοινωνικής απομόνωσης κι εγκλωβισμού και να πυροδοτήσουν τις ψυχολογικές αιτίες που οδήγησαν τους νέους στη χρήση και την εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Δυστυχώς, η καραντίνα μπορεί να λειτουργήσει ως ανάχωμα στο βασικό στόχο της θεραπείας απεξάρτησης που είναι η κοινωνικοποίηση, η κοινωνική ένταξη, η καταπολέμηση της απομόνωσης. Συνεπώς, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος υποτροπής των ανθρώπων που δίνουν τη δική τους μάχη για απεξάρτηση και κοινωνική επανένταξη.

Φυσικά, η φροντίδα των ανθρώπων αυτών μέσα σε μια τέτοια κατάσταση δυσχεραίνεται από όλες τις αποφάσεις που πάρθηκαν τα τελευταία χρόνια από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αποφάσεις, όπως το κλείσιμο των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, το κλείσιμο των κέντρων διανυκτέρευσης των εξαρτημένων όπου οι εξαρτημένοι μπορούσαν να λαμβάνουν κάποιου είδους πρωταρχικής φροντίδας, η ανυπαρξία συντονισμού των θεραπευτικών δομών απεξάρτησης με το δημόσιο σύστημα υγείας, η συνολικότερη πολιτική διάλυσης της πρόληψης και των κινήτρων για θεραπεία, αλλά και η αθώωση ουσιών, όπως η κάνναβη, (που αποδεικνύεται τελικά ότι είναι το πρόβλημα και όχι η λύση), σήμερα αποκαλύπτουν τα αποτελέσματά τους με δραματικό τρόπο. Φυσικά, είναι απαράδεκτα τα -αθωωτικά για τις μέχρι τώρα πολιτικές- επιχειρήματα περί ατομικής ευθύνης. Ειναι απαράδεκτο μια κυβέρνηση να ζητάει και τα ρέστα από τους ανθρώπους από τους οποίους, με τις πολιτικές της, αφαίρεσε συνεχώς ατομικά και συλλογικά δικαιώματα είτε στην αξιοπρεπή ζωή είτε στην απεξάρτηση και κοινωνική επανένταξη. 

Το ΕΣΥΝ με γνώμονα την προστασία των εξαρτημένων, των πρώην εξαρτημένων και των ανθρώπων που βρίσκονται στην απεξάρτηση απαιτεί:

            Η Γραμματεία  του ΕΣΥΝ

Εκτύπωση