Την Παρασκευή 26 Ιουνίου Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών πραγματοποιήθηκε ομιλία-συζήτηση από το παράρτημα του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών Μεσογείων στο πάρκο Κάντζας. Ακολούθησαν ερωτήσεις, προβληματισμός ενώ με πρωτοβουλία του ΕΣΥΝ τα παιδιά απασχολήθηκαν δημιουργικά σε εικαστική δράση.

Για το ΕΣΥΝ οι εξαρτήσεις δεν συνιστούν μεμονωμένο ατομικό πρόβλημα που αφορά την ιδιωτική ζωή των εξαρτημένων αλλά το σύνολο της κοινωνίας και αντιστοίχως η αντιμετώπισή τους δεν είναι ζήτημα «ατομικής ευθύνης» παρότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται διαχρονικά και ειδικά μετά και τις εξελίξεις με την ίδρυση του ΕΟΠΑΕ και τη διάλυση των στεγνών θεραπευτικών προγραμμάτων, πετάνε το μπαλάκι της ευθύνης κατεξοχήν στον εξαρτημένο και στην οικογένειά του. Ένα κοινό στοιχείο συνδέει όλες τις εξαρτήσεις. Η φυγή από μια πραγματικότητα που πνίγει. Η ανάγκη να καλύψει ο εξαρτημένος όλα αυτά που δεν μπορεί να καλύψει στην πραγματική ζωή. Παραιτείται έτσι από την πραγματική ζωή και τον ενεργό του ρόλο σε αυτή, αποξενώνεται και παθητικοποιείται αναθέτοντας τη ζωή του σε ένα υποκατάστατο το οποίο καταλαμβάνει τελικά τον πιο κεντρικό ρόλο στη ζωή του.

Η αποξένωση χτυπιέται μόνο μέσα από τη συλλογικότητα και μέσα από το χτύπημα των κατεξοχήν κοινωνικών αιτιών που επικάθονται μεταξύ άλλων στο ψυχισμό του χρήστη, διαμορφώνοντας συγκεκριμένη μοιρολατρική στάση. Η αντιμετώπιση του κοινωνικού φαινομένου της εξάρτησης απαιτεί επιστράτευση όλης της κοινωνίας, του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, του εργατικού, γονεϊκού, του μαθητικού, του φοιτητικού, των σωματείων, των φορέων κλπ αδιάσπαστα και όχι μόνο του αντιναρκωτικού. Παλεύοντας ενάντια στις εξαρτήσεις παλεύουμε για την ίδια τη ζωή μας και αυτό δεν είναι ζήτημα και μέλημα ούτε μόνο του χρήστη ούτε μόνο της οικογένειάς του.

Στο ερώτημα ζωή σε αναμονή ή ζωή με νόημα απαντάμε:

Ζωή με νόημα. Όχι στη φυγή, στην απομόνωση, στην παραίτηση. ΝΑΙ στον αγώνα ενάντια σε ό,τι ναρκοθετεί το παρόν και το μέλλον μας. Για τη ζωή που αξίζει σε μας και τα παιδιά μας.